قاضی دادگاه در جریان رسیدگی به یک پرونده ممکن است برای روشن شدن موضوع، دستور تحقیق محلی یا معاینه محل بدهد و به محل وقوع حادثه برود یا کارشناس بفرستد. هر چیزی که در این بازدید یا تحقیق به دست بیاید، مثل مشاهدهی وضعیت ساختمان یا فاصلهی دو نقطه، یک نشانه و قرینه قضایی محسوب میشود. این نشانهها میتوانند به قدری قوی باشند که قاضی را به طور کامل قانع کنند و علم و یقین برایش ایجاد نمایند، یا دستکم به او اطمینان بدهند و در تصمیمگیری نهایی او تأثیر بگذارند. بنابراین این اطلاعات مثل یک مدرک مستقیم نیستند، بلکه ابزاری برای سنجش حقیقت در ذهن قاضی به حساب میآیند.