اگر رأی دادگاه بر اساس حرف یک گواه (شاهد اصلی) صادر شده باشد، اما آن گواه به دلایل قانونی مثل بیماری یا کهولت سن نتواند در دادگاه حاضر شود، در این صورت شخصی که به آن گواه استناد کرده نمیتواند دوباره از همان گواه بخواهد که شهادت بدهد. او فقط میتواند به جای گواه اصلی، از شخص دیگری که خودش شاهد ادای شهادت توسط گواه اصلی بوده استفاده کند. به این شاهد دوم «شاهد بر گواه» میگویند. یعنی وقتی گواه اصلی در دادگاه حاضر نیست، شخص استنادکننده باید ثابت کند که آن گواه واقعاً شهادتی را که به آن استناد میکند داده است. برای این کار، او باید کسی را به عنوان شاهد بیاورد که خودش موقع شهادت دادن گواه اصلی حضور داشته و آن را شنیده باشد. این شاهد دوم مستقیماً درباره اصل موضوع دعوا چیزی نمیگوید، فقط تأیید میکند که گواه اصلی چه گفته است. پس در عمل، این ماده یک راه حل قانونی برای موقعیتی است که گواه اصلی به دلایل موجه نمیتواند در دادگاه حاضر شود. در این حالت، قانون اجازه نمیدهد که از شهادت کتبی یا غیرحضوری گواه اصلی استفاده شود، بلکه راهکار مشخصی را برای حفظ اعتبار آن شهادت از طریق شاهد بر گواه پیشبینی کرده است.