دادگاه در ارزیابی گواهیها اختیار کامل دارد و میتواند تشخیص دهد که یک گواهی چقدر ارزش اثباتی دارد و آیا اساساً بر روند پرونده تأثیرگذار است یا خیر. این یعنی قاضی ملزم نیست هر گواهیای را بهعنوان دلیل بپذیرد، بلکه خودش وزن و اعتبار آن را تعیین میکند. مثلاً ممکن است گواهی شاهد معتبر به نظر برسد، اما دادگاه به دلیل تضاد با سایر دلایل یا وجود تردید در صحت آن، تأثیر چندانی برایش قائل نشود. این اختیار دادگاه در تمام انواع دعاوی مدنی اعمال میشود و هیچکس نمیتواند دادگاه را مجبور کند که به گواهیای بهعنوان دلیل قطعی نگاه کند.