در جلسه دادرسی، وقتی نوبت به شهادت شهود میرسد، قاضی حق ندارد شاهد را تشویق کند که به نفع یک طرف حرف بزند یا او را بترساند تا چیزی نگوید. همچنین قاضی نمیتواند به شاهد بگوید چطور شهادت بدهد یا در میان حرفهایش، مطلبی را به او یادآوری کند. وظیفه قاضی فقط این است که موضوعی را که شاهد باید درباره آن حرف بزند، مشخص کند و بعد اجازه دهد شاهد هر چه میداند آزادانه بگوید. این قانون برای حفظ بیطرفی دادگاه و اطمینان از صحت شهادت وضع شده است. اگر قاضی در نحوه شهادت دخالت کند، ممکن است ناخواسته شاهد را تحت تأثیر قرار دهد و حقیقت تحریف شود. بنابراین شاهد باید کاملاً مستقل و بدون هیچ فشاری، آنچه را دیده یا شنیده بازگو کند. تخلف از این قاعده میتواند از اعتبار شهادت بکاهد و حتی موجب بیاعتباری آن شود.