وقتی قرار است کسی در دادگاه به عنوان گواه شهادت بدهد، قاضی موظف است پیش از شروع ادای شهادت، به او تذکر بدهد که اگر دروغ بگوید، هم مسئولیت مدنی (یعنی باید خسارت ناشی از شهادت دروغ را جبران کند) و هم مجازات قانونی (که معمولاً حبس یا جزای نقدی است) در انتظارش خواهد بود. این هشدار برای این است که گواه بداند شهادت دادن کار سادهای نیست و عواقب جدی دارد. خود گواه هم ابتدا باید هویت کامل خود را شامل نام و نام خانوادگی، شغل، سن و نشانی محل سکونت به دادگاه اعلام کند. سپس باید سوگند بخورد که فقط حقیقت را میگوید و چیزی جز حقیقت بر زبان نمیآورد. این سوگند برای متعهد کردن وجدان گواه به صداقت است. اما تبصره این ماده یک استثنای مهم دارد: اگر برای اثبات حق یک نفر، گرفتن شهادت تنها راه ممکن باشد و گواه از سوگند خوردن خودداری کند، دادگاه نمیتواند او را مجبور به سوگند کند. یعنی در چنین شرایطی، گواه مختار است و اگر نخواهد سوگند یاد کند، اجبارش جایز نیست. البته این به معنای معافیت از شهادت نیست، بلکه فقط سوگند اجباری نیست.