در دعاوی حقوقی، گواه یا همان شاهد باید شرایط قانونی خاصی داشته باشد تا اظهاراتش در دادگاه پذیرفته شود. این ماده میگوید که شرایط صلاحیت یک نفر برای شهادت دادن و همچنین مواردی که میتوان به دلیل آنها یک شاهد را رد کرد (جرح گواه)، دقیقاً همان شرایطی است که در بخش مربوط به شهادت در قوانین کیفری تعیین شده است. به عبارت دیگر، قانونگذار برای اینکه شهادت در دادگاه حقوقی هم معتبر باشد، همان قواعد سختگیرانهای را اعمال میکند که در پروندههای جنایی برای شاهد وجود دارد. برای مثال، اگر شاهد به دروغگویی معروف باشد یا با یکی از طرفین دعوا رابطه خویشاوندی یا دشمنی داشته باشد، طرف مقابل میتواند درخواست رد او را بدهد. همچنین شاهد باید عاقل، بالغ و عادل باشد و تعارض منافع نداشته باشد. این ماده عملاً باعث میشود که قانون شهادت در تمام دعاوی یکسان باشد و طرفین دعوا نتوانند از شاهدانی استفاده کنند که در پروندههای کیفری هم پذیرفته نمیشوند.