وقتی برای اثبات یک ادعا نیاز به تطبیق یک سند با اصل آن باشد، گاهی اصل سند در دست یک نهاد دولتی مثل شهرداری، بانک یا سازمانی که با سرمایه دولت ساخته شده قرار دارد. در این مواقع، آن نهاد موظف است اصل سند را به جایی که دادگاه تعیین کرده (مثلاً دفتر دادگاه) بیاورد تا کارشناسی یا قاضی تطبیق را انجام دهد. اما اگر آوردن اصل سند به آن محل سخت باشد - مثلاً سند خیلی حجیم یا محرمانه باشد - یا دادگاه تشخیص دهد که آوردنش به صرفه نیست، یا اینکه آن نهاد در شهر دیگری است، دادگاه میتواند دستور دهد که کار تطبیق در همان جایی که سند نگهداری میشود انجام شود. برای این کار دادگاه یک قرار صادر میکند و کارشناس یا مأمور به محل اعزام میشود. در عمل این ماده برای مواقعی کاربرد دارد که اصل سند در جایی است که بیرون بردن آن آسان نیست، مثل دفاتر ثبت اسناد یا بایگانیهای بزرگ بانکی. در چنین مواردی به جای جابهجایی سند، فرآیند تطبیق در محل نگهداری انجام میشود تا هم از خطر گم شدن یا آسیب دیدن سند جلوگیری شود و هم کار سریعتر پیش برود.