این ماده محل رسیدگی به دعاوی مرتبط با شرکتهای تجاری را مشخص میکند. اگر شرکتی در ایران ثبت شده باشد و مرکز اصلی آن در ایران قرار داشته باشد، هرگونه شکایت یا دعوایی که به ورشکستگی آن شرکت مربوط شود، باید در دادگاهی اقامه شود که مرکز اصلی شرکت در حوزه قضایی آن قرار دارد. این حکم شامل دعاوی میان خود شرکت و شرکا، اختلافات میان شرکا با یکدیگر، و همچنین دعاوی اشخاص ثالث علیه شرکت نیز میشود. نکته مهم این است که این الزام تا زمانی که شرکت پابرجاست، یعنی منحل نشده، ادامه دارد. حتی پس از انحلال شرکت، تا وقتی که فرآیند تصفیه امور آن (یعنی فروش داراییها و پرداخت بدهیها) به پایان نرسیده، باز هم دعاوی باید در همان مرکز اصلی شرکت اقامه شوند. به عبارت دیگر، تا خاتمه کامل تصفیه، صلاحیت دادگاه مرکز اصلی شرکت همچنان پابرجاست. منظور از «مرکز اصلی شرکت» معمولاً همان دفتر مرکزی یا محل اداره شرکت است که در اساسنامه یا ثبت شرکت مشخص شده. این قانون با تجمیع دعاوی در یک مرجع قضایی، از طرح دعاوی پراکنده در شهرهای مختلف جلوگیری میکند و به رسیدگی منظم و متمرکز کمک مینماید.