اگر در جریان دادرسی مدنی، طرف مقابل به سندی که ارائه شده تردید کند یا آن را انکار نماید، شخصی که سند را ارائه کرده میتواند آن را از دادگاه پس بگیرد. در این صورت، دادگاه به جای آن سند، به سایر مدارک و دلایلی که در پرونده وجود دارد رسیدگی میکند. اما نکته مهم این است که پس گرفتن سند به معنای بیاعتباری یا باطل بودن آن نیست و صرفاً نشانهای بر نادرستی سند محسوب نمیشود. از سوی دیگر، اگر ارائهدهنده سند از پس گرفتن آن خودداری کند و آن سند در سرنوشت دعوا تأثیرگذار باشد، دادگاه موظف است به اعتبار آن سند رسیدگی کرده و بر اساس محتوایش تصمیم بگیرد. به عبارت دیگر، دادگاه نمیتواند به دلیل تردید یا انکار طرف مقابل، از بررسی سند خودداری کند و باید ارزش اثباتی آن را در نظر بگیرد. این ماده در عمل به طرفین دعوا اختیار میدهد که اگر سندی را ارائه کردهاند و نسبت به آن تردید وجود دارد، بتوانند آن را پس بگیرند بدون اینکه این اقدام به ضررشان در اثبات ادعا تمام شود. در مقابل، اگر سند را پس نگیرند، دادگاه ناگزیر به ارزیابی آن بر اساس قواعد دادرسی خواهد بود.