فرض کنید در جریان یک دعوا، یکی از طرفین مدرکی را به دادگاه ارائه میدهد. این مدرک ممکن است برخلاف تصور ارائهدهنده، به نفع طرف دیگر پرونده هم باشد. در چنین شرایطی، اگر طرف مقابل تصمیم بگیرد دقیقاً به همان مدرک استناد کند و از آن به عنوان دلیل به نفع خود استفاده نماید، قانون به فردی که مدرک را ارائه کرده اجازه نمیدهد که آن را پس بگیرد یا از دادگاه بخواهد که آن را نادیده بگیرد. به عبارت دیگر، با ارائه سند به دادگاه، دیگر کنترل آن از دست ارائهدهنده خارج میشود. همین که مدرک وارد پرونده شد، طرف مقابل هم میتواند از آن بهره ببرد و ارائهدهنده نمیتواند به بهانهای آن را از اعتبار بیندازد. این حکم برای جلوگیری از سوءاستفاده و حفظ انصاف در دادرسی وضع شده است. نتیجه عملی این ماده آن است که هرکس باید پیش از ارائه هر سندی به دادگاه، محتوا و احتمال استناد طرف مقابل به آن را بسنجد. چون پس از ابراز، دیگر راه بازگشتی وجود ندارد و سند در اختیار دادگاه و طرف مقابل قرار میگیرد.