در دعاوی حقوقی، اقرار یکی از قویترین دلایل به حساب میآید. اما قانون برای حمایت از حقوق افراد، محدودیتهایی برای اقرار وکیل تعیین کرده است. بر اساس این قاعده، اگر وکیلی علیه موکل خود (شخصی که از او وکالت دارد) به موضوعی اقرار کند که باعث شود پرونده به طور کامل به ضرر موکل تمام شود، چنین اقرارى در دادگاه پذیرفته نمیشود. مثلاً اگر وکیل بگوید که موکلش بدهکار است و این حرف باعث شود پرونده به نفع طرف دیگر خاتمه یابد، این اقرار ارزش قانونی ندارد. این محدودیت فقط مربوط به اقرار در جلسه دادگاه نیست؛ بلکه اگر وکیل در بیرون از دادگاه هم چنین اقراری کرده باشد، باز هم قابل قبول نیست. دلیل این قانون این است که وکیل نماینده موکل است و نباید با یک حرف ساده، حق موکل را از بین ببرد. چون ممکن است وکیل اشتباه کند یا از روی ناآگاهی یا غفلت حرفی بزند که پرونده را یکسره به ضرر موکل تمام کند. پس دادگاهها موظفند چنین اقرارهایی را نادیده بگیرند و به آنها ترتیب اثر ندهند.