در دعوای تصرف عدوانی (یعنی غصب مال یا ملکی که در تصرف شما بوده)، مزاحمت (مانع شدن از تصرف شما) و ممانعت از حق (مثل جلوگیری از حق ارتفاق یا حق انتفاع)، دادگاه معمولاً سند مالکیت را به عنوان دلیل بر این میپذیرد که تصرف یا استفاده از حق قبلاً با شما بوده است. یعنی صرف ارائه سند مالکیت، اماره بر تقدم تصرف شما محسوب میشود. اما این قانون یک استثنا دارد: طرف مقابل میتواند ادعای شما را رد کند و ثابت نماید که خودش زودتر از شما تصرف داشته یا از حق استفاده میکرده است. برای این کار نیازی به سند مالکیت ندارد و میتواند با هر دلیل دیگری (مانند شهادت شهود، سند عادی، یا قرائن) سبقت تصرف خود را به اثبات برساند. در عمل، اگر سند مالکیت دارید، نیازی به اثبات تقدم تصرف ندارید؛ اما طرف دعوا میتواند با ارائه دلایل دیگر نشان دهد که تصرف او پیشتر از شما آغاز شده است. در این صورت دادگاه به نفع کسی حکم میدهد که تقدم تصرفش اثبات شود، حتی اگر سند مالکیت نداشته باشد.