اگر در یک دعوا چند نفر خوانده وجود داشته باشند که هر کدام در شهر یا حوزه قضایی متفاوتی زندگی میکنند، یا اگر دعوا مربوط به چند ملک یا زمین باشد که در نقاط مختلف کشور قرار دارند، شاکی یا خواهان این اختیار را دارد که خودش انتخاب کند کدام دادگاه را برای طرح شکایت انتخاب کند. یعنی مجبور نیست حتماً به دادگاه محل اقامت همه خواندهها یا محل همه اموال مراجعه کند. همین که یکی از آن حوزهها را برگزیند، کافی است. برای مثال، اگر شخصی از دو نفر به خاطر یک قرارداد شکایت داشته باشد که یکی در تهران و دیگری در شیراز زندگی میکند، میتواند دادخواست خود را یا به دادگاه تهران بدهد یا به دادگاه شیراز. یا اگر دعوا بر سر سه قطعه زمین در سه استان مختلف باشد، باز هم خواهان میتواند به هر یک از دادگاههای آن استانها مراجعه کند. این قاعده به این دلیل وضع شده که کار را برای خواهان آسانتر کند و او مجبور نباشد برای طرح یک دعوا به دادگاههای دور دست برود. در نتیجه، دادگاهی که خواهان به آن مراجعه کرده است، صالح به رسیدگی خواهد بود و نمیتواند به صرف این که خوانده یا مال در حوزه دیگر است، قرار عدم صلاحیت صادر کند.