تأمین دلیل یک اقدام پیشگیرانه است، نه یک رأی نهایی. وقتی کسی میترسد که مدرکی (مثل یک سند یا یک شیء) در آینده از بین برود یا دسترسی به آن سخت شود، میتواند از دادگاه بخواهد که همان مدرک را در همان وضعیت فعلی ثبت و نگهداری کند. این کار صرفاً برای حفظ مدرک انجام میشود تا اگر بعداً دعوایی مطرح شد، آن مدرک از بین نرفته باشد. حالا ممکن است این مدرک حفظشده بعداً در یک پرونده قضایی به کار بیاید. در آن موقع، دادگاه رسیدگیکننده به پرونده است که تصمیم میگیرد این مدرک چقدر ارزش اثباتی دارد و آیا میتواند دلیل محکمهپسندی باشد یا نه. پس دادگاه صادرکننده دستور تأمین دلیل، در مورد ارزش مدرک در آینده نظر نمیدهد و این کار به عهده دادگاهی است که اصل دعوا را بررسی میکند.