گاهی پیش میآید که کسی میخواهد برای حفظ مدرک یا دلیل خود اقدام قانونی کند، اما دقیقاً نمیداند طرف مقابلش کیست یا او را نمیشناسد. مثلاً در دعوای احتمالی آینده، هنوز شخص مشخصی به عنوان خوانده وجود ندارد. در چنین وضعیتی، این ماده به دادگاه اجازه میدهد که درخواست تأمین دلیل را حتی بدون ذکر نام طرف مقابل بپذیرد و بررسی کند. نتیجه این حکم آن است که مانع بوروکراتیک «لزوم تعیین طرف» از سر راه برداشته میشود و فرد میتواند پیش از طرح دعوای اصلی، دلایل خود را تثبیت کند. دادگاه نیز موظف است بدون توجه به ناشناخته بودن طرف مقابل، درخواست را به جریان بیندازد و اقدامات لازم مانند استماع گواهان یا معاینه محل را انجام دهد. این مقرره به ویژه در مواردی که خطر از بین رفتن ادله وجود دارد و هنوز هویت خوانده مشخص نیست، بسیار کاربردی است. پس از جمعآوری دلیل، شخص میتواند بعداً با شناسایی طرف مقابل، دعوای اصلی را مطرح کند و از همان دلایل ثبتشده استفاده نماید.