این ماده برای زمانی است که یک دعوا هم شامل مال منقول (مثلاً خودرو یا پول) و هم مال غیرمنقول (مثل خانه یا زمین) باشد. در چنین حالتی، اگر هر دو بخش دعوا ریشه در یک سبب یا ماجرای واحد داشته باشند، باید دعوا را در دادگاهی مطرح کنید که مال غیرمنقول در محدودهٔ آن قرار دارد. مثلاً اگر اختلاف بر سر خانهای در تهران و اثاثیهٔ داخل آن باشد، دادگاه تهران صالح خواهد بود. نکتهٔ کلیدی این است که شرط «ناشی از یک منشأ بودن» یعنی دو بخش دعوا از یک قرارداد، یک واقعه یا یک رابطهٔ حقوقی واحد سرچشمه گرفته باشند. اگر این ارتباط وجود نداشته باشد، هر بخش باید جداگانه و در دادگاه محل وقوع مال خودش پیگیری شود. در عمل، این قاعده از صدور آرای متعارض جلوگیری میکند و باعث میشود یک دادگاه بتواند همهٔ جوانب اختلاف را یکجا بررسی کند. بنابراین اگر دعوای شما هم شامل مال منقول و هم غیرمنقول است، پیش از طرح دعوا حتماً بررسی کنید که منشأ هر دو بخش یکی است یا خیر.