این ماده نحوه توقیف محصولات کشاورزی و باغی را برای پرداخت بدهی مشخص میکند. وقتی کسی (خوانده) بدهکار است و از او شکایت شده، اگر باغ یا زمین کشاورزی داشته باشد، فقط دو سوم سهم خودش از محصول توقیف میشود، نه تمام محصول. یعنی یک سوم محصول برای خودش باقی میماند تا بتواند زندگی کند. اگر محصول قبلاً چیده شده باشد، مأمور اجرا سهم بدهکار را جدا کرده و توقیف میکند. اما اگر محصول هنوز روی درخت یا زمین است، برداشت آن با حضور مأمور اجرا انجام میشود. بدهکار موظف است زمان برداشت را به مأمور اطلاع دهد. مأمور فقط برای اندازهگیری میزان محصول حضور دارد و نمیتواند در کار کشاورزی دخالت کند. حتی شخص شاکی یا نمایندهاش هم میتواند موقع برداشت حاضر باشد تا نظارت کند. نکته مهم در تبصره این است که اگر محصول در حال خراب شدن باشد (مثل میوههایی که زود فاسد میشوند)، دیگر نیازی به طی کردن مراحل عادی توقیف نیست. در این حالت دادگاه دستور میدهد محصول فوراً ارزیابی و فروخته شود و پول آن تا زمان تعیین تکلیف نهایی در حساب دادگستری نگهداری میشود. این کار برای جلوگیری از ضرر و زیان به طرفین دعوا انجام میشود.