این ماده مربوط به زمانی است که دعوای مالی علیه کسی مطرح میشود، اما چیزی که از او میخواهیم یا یک شیء مشخص نیست (مثلاً پول یا خسارت) یا اگر شیء مشخصی باشد (مثلاً یک ماشین یا خانه) به دلیلی نمیتوان آن را توقیف کرد. در این حالت، دادگاه به جای آن شیء، معادل ارزش مالی آن را از سایر اموال طرف مقابل (خوانده) توقیف میکند. منظور از «توقیف» یعنی جلوگیری از فروش یا جابجایی اموال تا زمان صدور حکم نهایی. برای مثال، اگر کسی از شما یک میلیون تومان طلبکار باشد و شما ماشین مشخصی ندارید یا ماشینتان در جایی است که قابل توقیف نیست، دادگاه میتواند به اندازه همان یک میلیون تومان از حساب بانکی یا ملک دیگر شما را توقیف کند. این کار برای این است که اگر در نهایت حکم به نفع خواهان صادر شد، بتواند طلبش را از آن اموال توقیفشده دریافت کند. نتیجه این ماده این است که طلبکار برای وصول طلب خود نگران نباشد که چون مال مشخصی وجود ندارد یا توقیف آن ممکن نیست، نتواند به حق خود برسد. دادگاه با توقیف اموال دیگر خوانده، تضمین میکند که اگر حکم صادر شود، اجرای آن امکانپذیر باشد.