وقتی دادگاه دربارهٔ تأمینی که خواهان یا خوانده ارائه کردهاند تصمیم میگیرد، این تصمیم بهصورت «قرار» اعلام میشود. فرقی نمیکند که دادگاه آن تأمین را بپذیرد یا رد کند؛ در هر دو حالت این قرار قطعی است و هیچیک از طرفین دعوا نمیتوانند به آن اعتراض کنند یا درخواست تجدیدنظر بدهند. هدف این قانون جلوگیری از طولانیشدن بیجهت دادرسی است. تأمینها معمولاً برای تضمین حقوق طرف مقابل یا اجرای موقت رأی داده میشوند و اگر هر بار امکان تجدیدنظر در آنها وجود داشت، روند رسیدگی به اصل دعوا بهتعویق میافتاد. پس طرفین باید بدانند که اعتراض به این قرارها در همان مرحلهٔ اول ممکن نیست. تنها راهی که در برخی موارد باقی میماند، این است که اگر بعداً رأی نهایی صادر شود و یکی از طرفین از آن رأی شکایت کند، میتواند در ضمن اعتراض به رأی اصلی، به اشکالات مربوط به تأمین نیز اشاره کند. اما خودِ قرار تأمین بهتنهایی قابل تجدیدنظر نخواهد بود.