وقتی دادگاه قرار تأمین صادر میکند، قرار است از حق کسی که درخواست تأمین کرده محافظت کند. معمولاً اول باید این قرار را به طرف دیگر دعوا (خوانده) ابلاغ کنند و بعد آن را اجرا کنند. اما گاهی ممکن است ابلاغ فوری ممکن نباشد - مثلاً خوانده در دسترس نباشد یا آدرس درستی نداشته باشد. در این شرایط، اگر تأخیر در اجرا باعث شود که مال یا حقی که موضوع دعواست از بین برود یا کم شود، دادگاه میتواند اول قرار را اجرا کند و بعداً آن را به خوانده ابلاغ نماید. مثلاً اگر احتمال دارد خوانده مال را جابهجا یا نابود کند، دادگاه بدون اینکه صبر کند ابلاغ انجام شود، دستور توقیف مال را میدهد. این استثنا برای مواقعی است که خطر فوری از بین رفتن حق وجود دارد.