هرگاه خواهان در جریان دادرسی درخواست تأمین خواسته کند، مدیر دفتر دادگاه موظف است بیدرنگ پرونده را برای تصمیمگیری به قاضی ارجاع دهد. دادگاه بدون اینکه به طرف مقابل (خوانده) اخطاری بدهد یا او را به جلسه دعوت کند، صرفاً بر اساس دلایل و مدارکی که خواهان ارائه کرده، بررسی میکند که آیا شرایط قانونی برای صدور قرار تأمین وجود دارد یا نه. اگر دلایل را کافی و موجه تشخیص دهد، قرار تأمین صادر میکند و در غیر این صورت درخواست را رد مینماید. نکته مهم در اینجا این است که خوانده در این مرحله هیچ نقشی ندارد و حتی از جریان درخواست مطلع نمیشود، زیرا هدف از تأمین خواسته معمولاً جلوگیری از اقدامات احتمالی خوانده برای فرار از پرداخت دین یا پنهان کردن مال است. این قرار یک اقدام موقتی و احتیاطی است و ارتباطی به اصل دعوا ندارد. اگر قرار تأمین صادر شود، خواهان باید ظرف مدتی که قانون معین کرده، اقدامات بعدی مانند معرفی مال یا پرداخت هزینه را انجام دهد وگرنه قرار لغو میشود. در مقابل، خوانده پس از ابلاغ قرار میتواند با ارائه دلایل، اعتراض کند و دادگاه در این صورت به اعتراض او رسیدگی میکند.