اگر کسی از دادگاه میخواهد که برای تضمین حقوق آیندهاش، اموال طرف مقابل را توقیف کند (قرار تأمین)، باید ظرف ده روز پس از صدور این قرار، دادخواست اصلی خود را هم به دادگاه بدهد وگرنه خوانده (طرف مقابل) میتواند از دادگاه بخواهد که آن قرار تأمین را باطل کند. این ده روز از تاریخی شروع میشود که قاضی دستور تأمین را صادر کرده، نه از تاریخی که ابلاغ میشود. هدف این قانون جلوگیری از سوءاستفاده از قرار تأمین است؛ یعنی کسی نتواند فقط برای فشار آوردن به طرف مقابل، اموالش را توقیف کند بدون اینکه دعوای جدیای داشته باشد. اگر درخواستکننده تأمین در این مهلت دادخواست ندهد، خوانده میتواند با مراجعه به همان دادگاه تقاضای لغو قرار را بکند و دادگاه هم ناچار به پذیرش این درخواست است. توجه داشته باشید که این لغو قرار تأمین به خواست خوانده انجام میشود نه خودبهخود؛ یعنی اگر خوانده اقدامی نکند، قرار تأمین همچنان به قوت خود باقی میماند. پس برای جلوگیری از ضرر، خوانده باید به موقع به دادگاه مراجعه کند.