هرگاه کسی بخواهد پیش از صدور رای یا در جریان دادرسی، مال یا حقی را به طور موقت تضمین کند، باید درخواست خود را به همان دادگاهی بدهد که صلاحیت قانونی برای رسیدگی به اصل دعوا را دارد. یعنی دادگاهی که بر اساس قواعد عمومی صلاحیت - مانند محل اقامت خوانده یا محل وقوع مال غیرمنقول - میتواند درباره اصل اختلاف تصمیم بگیرد. این حکم مانع از آن است که شخص برای تأمین خواسته به دادگاه دیگری مراجعه کند؛ حتی اگر آن دادگاه دسترسی آسانتری داشته باشد یا در محل وقوع مال باشد. در نتیجه، درخواست تأمین از دادگاه فاقد صلاحیت، قابل پذیرش نیست و باید به دادگاه صالح ارسال یا رد شود.