این قاعده کلی میگوید که اصل بر این است دعوا در دادگاه محل زندگی خوانده (کسی که از او شکایت میشود) مطرح شود. مثلاً اگر خوانده در شهر تهران زندگی میکند، باید در دادگاههای تهران اقامه دعوا کنید. اگر خوانده در ایران اقامتگاه ثابت نداشته باشد اما مدتی را در جایی از ایران زندگی کند (مثل مسافرت طولانی یا کار موقت)، دعوا باید در همان محل موقت او مطرح شود. حال اگر خوانده نه اقامتگاه ثابت داشته باشد و نه محل سکونت موقت، اما در ایران دارای خانه یا زمین یا ملک دیگری باشد، دعوا باید در دادگاه همان جایی مطرح شود که آن ملک قرار دارد. اگر خوانده هیچکدام از اینها را نداشته باشد، نوبت به خواهان میرسد و او میتواند دعوا را در دادگاه محل زندگی خودش اقامه کند. همچنین تبصره این ماده توضیح میدهد که منظور از «حوزه قضایی» محدوده یک بخش یا شهرستان است و اگر دادگاه داخل آن حوزه به مجتمعها یا نواحی مختلف تقسیم شود، این تقسیمات صلاحیت عمومی آن دادگاه را تغییر نمیدهد. یعنی باز هم دعوا باید در همان حوزه قضایی اصلی مطرح شود.