در دعاوی مدنی، خوانده (کسی که علیه او شکایت شده) میتواند از دادگاه بخواهد که برای پوشش هزینههای احتمالی دادرسی و حق الوکالهای که ممکن است در صورت باخت خواهان به او تعلق گیرد، از خواهان (شاکی) تأمین (سپرده یا تضمین) بگیرد. این حق شامل همه دعاوی اصلی، دعاوی طاری (دعوایی که در جریان یک دعوای دیگر مطرح میشود) و درخواستهای امور حسبی (کارهای مربوط به ارث، سرپرستی و مانند آن) میشود، مگر جایی که قانون امور حسبی صراحتاً مراجعه به دادگاه را لازم دانسته باشد. دادگاه پس از بررسی نوع و وضعیت دعوا و دلایل دیگر، اگر درخواست خوانده را موجه بداند، دستور تأمین صادر میکند. در این صورت تا زمانی که خواهان تأمین ندهد، رسیدگی به دعوا متوقف میماند و اگر در مهلت تعیینشده توسط دادگاه، خواهان تأمین را ارائه ندهد، به درخواست خوانده، دادخواست خواهان رد میشود. بر اساس تبصره این ماده، اگر دادگاه تشخیص دهد که خواهان دعوا را فقط برای به تأخیر انداختن انجام تعهد خود، آزار دادن طرف مقابل یا از روی غرضورزی (سوءنیت) طرح کرده است، دادگاه موظف است در ضمن صدور حکم یا قرار، او را به پرداخت سه برابر هزینه دادرسی به نفع دولت محکوم کند. این حکم یک ضمانت اجرایی جدی برای جلوگیری از سوءاستفاده از سیستم قضایی است.