هر کسی که دعوایی دارد میتواند پیش از آنکه دادخواست بدهد یا همراه با آن یا در میانه دادرسی، تا وقتی که رأی دادگاه قطعی نشده، از دادگاه بخواهد که اموال طرف دعوا را توقیف کند تا اگر در نهایت رأی به نفعش صادر شد، بتواند طلبش را وصول کند. این درخواست «تأمین خواسته» نام دارد و دادگاه در چهار حالت ناچار است آن را بپذیرد: اول اینکه سندی رسمی مثل سند محضری یا چک داشته باشد؛ دوم اینکه بترسد مال مورد دعوا از بین برود یا کم شود؛ سوم اینکه در مواردی مثل برات یا سفته که اعتراض شده، قانون خودش دادگاه را موظف کرده باشد؛ چهارم اینکه خواهان مبلغی را که دادگاه برای خسارت احتمالی طرف مقابل تعیین میکند، نقداً به صندوق دادگستری واریز کند. میزان این مبلغ را خود دادگاه با توجه به ارزش خواسته تعیین میکند و تا وقتی که خواهان آن را نپردازد، دستور توقیف اموال صادر نمیشود. این قانون به این دلیل وضع شده که هم از حق خواهان محافظت کند و هم اگر بعداً معلوم شود درخواستش بیاساس بوده، طرف مقابل بتواند خسارتش را از همان مبلغ دریافت کند.