سوگند در دادرسی تنها برای کسانی که خود در دعوا حضور داشتهاند یا جانشین قانونی آنها هستند، اعتبار دارد. یعنی اگر کسی در پروندهای سوگند یاد کند، این سوگند نمیتواند علیه فرد دیگری که در آن دعوا طرف نبوده به کار گرفته شود. برای مثال، اگر در دعوایی بین دو نفر، یکی از آنها سوگند بخورد و حکم به نفعش صادر شود، این حکم شامل شخص ثالثی که در دعوا شرکت نداشته نمیشود. منظور از قائممقام کسی است که از نظر قانونی جای شخص اصلی را میگیرد، مانند وراث پس از فوت شخص یا نماینده حقوقی یک شرکت. بنابراین اگر فردی که در دعوا سوگند خورده فوت کند، وراث او هم نمیتوانند علیه طرف مقابل به آن سوگند استناد کنند مگر اینکه خودشان در دعوا حضور داشتهاند. این قاعده برای حفظ حقوق افرادی است که فرصت دفاع در برابر سوگند را نداشتهاند.