وقتی کسی در دادگاه سوگند یاد میکند که ادعایی را اثبات یا رد کند، این سوگند پرونده را برای همیشه میبندد. یعنی دیگر نه همان شخص میتواند حرف خلاف آن را بزند و نه دادگاه به هیچ اظهار نظر دیگری که با سوگند در تضاد باشد توجه میکند. به همین دلیل است که میگویند قسم «قاطع دعوا» است: دعوا را یکسره تمام میکند. این قانون برای این وضع شده که به سوگند اعتبار ببخشد و مانع از این شود که پس از قسم خوردن، طرف دعوا با حرفهای تازه دوباره پرونده را به هم بزند. بنابراین اگر کسی یک بار قسم خورد، دیگر نمیتواند ادعای مخالف آن را مطرح کند، حتی اگر مدرک جدیدی پیدا کند. دادگاه هم موظف است بر همان اساس حکم بدهد و دیگر به گفتههای بعدی که منافی با قسم است ترتیب اثر ندهد. نکته عملی این است که قبل از قسم خوردن باید کاملاً مطمئن بود، زیرا پس از آن راه بازگشتی وجود ندارد. این حکم هم به نفع کسی است که قسم یاد کرده و هم به نفع طرف مقابل، چون دعوا را قطعی و قابل پیشبینی میکند.