این حکم در جایی به کار میرود که قاضی در یک پرونده مدنی، برای تعیین تکلیف یک ادعا، از یکی از طرفها میخواهد که سوگند بخورد. اگر آن شخص با سوگند خوردن نتواند بیاساس بودن ادعای طرف مقابل را ثابت کند، سه راه دارد: یا خودش قسم بخورد، یا سوگند را به طرف دیگر برگرداند تا او بخورد. اگر هیچکدام را انجام ندهد و مثلاً سکوت کند یا از سوگند خوردن امتناع ورزد، در این صورت قاضی با توجه به قسمی که طرف مدعی میخورد، او را محکوم میکند. یعنی نتیجۀ این بیعملی، باخت در دعواست. تبصره این ماده یک نکتهٔ ظریف را روشن میکند: اگر کسی که قرار است قسم بخورد، با نوع یا متن قسمی که قاضی تعیین کرده موافق نباشد (به آن «تغلیظ» میگویند)، اما حاضر شود قسم دیگری بخورد که سادهتر است، این کار او به معنای سرپیچی از سوگند حساب نمیشود و «ناکل» (کسی که از قسم فرار کند) محسوب نمیگردد. بنابراین چنین شخصی جریمه نمیشود و حکم محکومیت هم علیه او صادر نخواهد شد.