این ماده میگوید در دعوایی که کسی از دیگری طلب حقی دارد یا ادعایی میکند، فقط در صورتی میتواند از طرف مقابل درخواست سوگند (قسم) کند که آن ادعا یا عمل مورد اختلاف مستقیماً به خود آن طرف مربوط باشد؛ یعنی کاری که خودش انجام داده یا تعهدی که شخصاً بر عهده گرفته است. پس اگر دعوا علیه یک کودک (صغیر) یا دیوانه (مجنون) مطرح شود، نمیتوان از سرپرست قانونی او مثل پدر (ولی)، وصی یا قیم خواست که قسم بخورد، مگر اینکه آن سرپرست خودش کاری کرده باشد که سبب دعوا شده و تا زمانی که در سمت سرپرستی باقی است. برای مثال، اگر کسی از یک کودک بدهکار باشد و طلبکار از قیم کودک بخواهد قسم بخورد که بدهی وجود دارد، چنین درخواستی پذیرفته نیست، چون عمل بدهی به خود کودک منتسب است نه به قیم. اما اگر قیم در جریان نگهداری اموال کودک مرتکب خیانت یا تقصیری شود و دعوا بر سر همان عمل خود قیم باشد، در این صورت میتوان از قیم درخواست سوگند کرد. این قاعده در همه مواردی که دعوا به شخص طرف مربوط میشود جاری است.