این ماده به موقعیتی اشاره دارد که در دعوای حقوقی، خوانده (کسی که از او شکایت شده) ادعا میکند که دین یا تعهدی که خواهان (شاکی) میگوید وجود دارد، در واقع ساقط شده یا از بین رفته است؛ مثلاً میگوید بدهی را پرداخت کرده یا طرف مقابل از حق خود گذشتهاست. در چنین حالتی، خوانده میتواند از دادگاه بخواهد که برای اثبات ادعایش، خواهان را سوگند بدهد. یعنی اگر خواهان زیر بار قسم نخورد، ادعای خوانده پذیرفته میشود. به بیان دیگر، خوانده هم حق دارد مانند خواهان، برای اثبات حرف خود از قسم استفاده کند؛ منتها این بار نوبت خواهان است که سوگند بخورد.