در دعاوی که میتوان با شهادت شهود آنها را ثابت کرد، اگر خوانده (مدعیعلیه) اصل ادعای خواهان را انکار کند، خواهان میتواند از دادگاه بخواهد که خوانده را قسم دهد که ادعای او نادرست است. در این صورت اگر خوانده سوگند یاد کند، دعوا پایان میپذیرد؛ اما اگر از ادای سوگند خودداری کند، خواهان میتواند با قسم خوردن خود دعوا را اثبات کند. این اختیار تنها در مواردی وجود دارد که قانون اثبات ادعا را با شهادت شهود مجاز میداند. بنابراین در دعاوی که نیاز به سند کتبی یا دلیل دیگر دارند (مانند دعاوی مالی بالای ۵ میلیون تومان)، نمیتوان از این راهکار استفاده کرد. هدف این ماده جلوگیری از پیچیدگیهای دادرسی و حل و فصل سریع اختلافات از طریق سوگند است.