اگر شاهد بعد از ادای شهادت در دادگاه، از حرف خود برگردد یا بعداً ثابت شود که شهادتش دروغ بوده، دادگاه دیگر نمیتواند به آن شهادت توجه کند و رأی خود را بر اساس آن صادر نماید. به عبارت دیگر، شهادتی که خلاف واقع از آب درآمده یا خود شاهد آن را پس گرفته، فاقد ارزش قانونی است و اثری در پرونده نخواهد داشت. این قاعده هم برای مواردی که شاهد داوطلبانه از شهادتش برمیگردد کاربرد دارد و هم برای مواقعی که دروغ بودن شهادت از راههای دیگر مانند دلایل و مدارک جدید کشف میشود. در هر دو صورت، قاضی موظف است آن شهادت را کنار بگذارد و به آن ترتیب اثر ندهد. نکته مهم این است که رجوع از شهادت یا اثبات دروغ بودن آن، فقط از لحظهای که برای دادگاه محرز شود، مانع اثرگذاری شهادت میشود. یعنی اگر قبلاً بر اساس همان شهادت رأیی صادر شده باشد، این ماده به تنهایی باعث بطلان رأی صادره نیست و نیاز به اقدام جداگانه مانند اعتراض به رأی یا اثبات خلاف واقع بودن شهادت در مراحل بالاتر دارد.