برای این که شهادت چند نفر در دادگاه پذیرفته شود، محتوای حرفهایشان باید هماهنگ و یکسان باشد. اگر هر کدام چیزی متفاوت بگویند، شهادتشان بیاثر میشود، مگر این که از مجموع حرفهایشان بتوان یک نکته مشترک و قطعی استخراج کرد. به این نکته مشترک «قدر متیقن» میگویند. مثلاً اگر یکی از شهود بگوید ماشین قرمز بود و دیگری بگوید آبی بود، اما هر دو بگویند ساعت ۸ تصادف رخ داد، آن ساعت برای دادگاه قابل قبول است چون هر دو روی آن اتفاق نظر دارند. قدر متیقن یعنی بخشی از شهادت که در آن تردیدی نیست و همه شهود روی آن توافق دارند. اگر در یک موضوع، بعضی جنبهها قطعی و بعضی دیگر مشکوک باشد، فقط آن بخش قطعی اعتبار دارد. در نتیجه، اگر اختلاف شهود به قدری باشد که هیچ نکته مشترک و یقینی از حرفهایشان به دست نیاید، دادگاه نمیتواند به شهادت آنها استناد کند و پرونده را با دلایل دیگر بررسی میکند.