این ماده یک شرط اساسی برای پذیرش شهادت در دادگاه تعیین کرده است: شاهد باید با قاطعیت بگوید که آنچه را میگوید خودش دیده یا شنیده است. اگر شاهد بگوید «فکر میکنم» یا «احتمال میدهم» یا «به نظرم این طور بود»، حرفش ارزش قانونی ندارد و قاضی نمیتواند به آن ترتیب اثر بدهد. منطق پشت این قانون این است که شهادت قرار است به کشف حقیقت کمک کند، نه اینکه بر اساس گمان و حدس باشد. بنابراین شاهد فقط میتواند از چیزی حرف بزند که نسبت به آن علم پیدا کرده است، مثلاً خودش واقعه را با چشم دیده یا با گوش شنیده است. اگر شاهد شک داشته باشد، شهادتش رد میشود و در نتیجه ممکن است پرونده بدون دلیل بماند یا طرف مقابل مجبور شود دلیل دیگری ارائه کند.