این ماده دربارهی ارزش و اعتبار شهادت کودکان در دادگاهها صحبت میکند. قانونگذار در اینجا دو حالت را از هم جدا کرده است: اگر کودک به پانزده سالگی کامل نرسیده باشد، شهادتش به تنهایی نمیتواند مبنای حکم دادگاه قرار بگیرد و قاضی فقط میتواند آن را برای کسب اطلاعات بیشتر و تکمیل دانستههای خود بشنود. اما در موارد خاصی که خود قانون صریحاً به شهادت کودک اعتبار داده، این شهادت میتواند معتبر و قابل استناد باشد. منظور از «مزید اطلاع» این است که قاضی میتواند حرف کودک را به عنوان یک سرنخ یا نشانه در نظر بگیرد، ولی نمیتواند صرفاً بر اساس آن رأی صادر کند. در عمل، این شهادت بیشتر جنبهی راهنمایی دارد تا اثبات حق. از سوی دیگر، مواردی مثل شهادت کودک در دعوای اثبات ولادت یا برخی دعاوی خانوادگی از جمله استثناهایی هستند که قانون به صراحت شهادت کودک را پذیرفته است. نکتهی مهم این است که ملاک سن در این ماده، سن تمام شمسی است و کودک باید پانزده سالش کامل شده باشد تا شهادتش بدون محدودیت پذیرفته شود. بنابراین، تا پیش از آن سن، شهادت کودک بهطور معمول ارزش اثباتی مستقیم ندارد و تنها میتواند به قاضی در روشن شدن ماجرا کمک کند.