در قانون مدنی ایران برای اینکه شهادت یک نفر در دادگاه پذیرفته شود، آن شخص باید چند ویژگی داشته باشد: اولاً بالغ باشد، یعنی به سن قانونی رسیده باشد. ثانیاً عاقل باشد و از سلامت عقل برخوردار باشد. سوم اینکه عادل باشد، یعنی در دین و رفتار خود فردی درستکار و پرهیزکار شناخته شود. چهارم اینکه به دین اسلام ایمان داشته باشد و پنجم اینکه حلالزاده باشد. دادگاه باید عدالت شاهد را از راههای شرعی مانند تحقیق از اطرافیان یا سابقه رفتاری او تأیید کند. همچنین اگر شاهد خودش به طور مستقیم در دعوا نفع شخصی داشته باشد - مثلاً خودش مالک چیزی باشد که دعوا سر آن است یا از نتیجه دعوا سود ببرد - شهادتش قبول نمیشود. به همین ترتیب، شهادت کسانی که شغلشان تکدیگری است نیز در دادگاه پذیرفته نیست.