اگر یک سند رسمی (مثل سند محضری) یا سندی که در دادگاه اعتبارش ثابت شده باشد وجود دارد، شما نمیتوانید با آوردن شاهد و گواه ادعایی بر خلاف محتوای آن سند را اثبات کنید. یعنی شهادت شهود در برابر این اسناد ارزش اثباتی ندارد و دادگاه آن را نمیپذیرد. برای مثال، اگر سند رسمی نشان میدهد خانهای را فروختهاید، نمیتوانید با چند شاهد ادعا کنید که فروش انجام نشده است. این قانون یک استثناست بر اصل کلی که در دعاوی میتوان از شهادت استفاده کرد. علت این است که اسناد رسمی یا اسناد تأییدشده توسط دادگاه از اعتبار بالایی برخوردارند و قانونگذار نخواسته با شهادت که ممکن است قابل اعتماد نباشد، این اعتبار خدشهدار شود. منظور از «مخالف با مفاد یا مندرجات» یعنی هر ادعایی که خلاف چیزی باشد که در سند نوشته شده، مانند منکر شدن امضا یا محتوای سند. نکته مهم این است که این قانون فقط جلوی اثبات ادعای مخالف با شهادت را میگیرد، اما اگر دلیل دیگری مثل سند معتبر دیگر یا اقرار دارید، میتوانید ادعای خود را اثبات کنید. همچنین، اگر خود سند رسمی را از طریق راههای قانونی مثل اثبات جعلیت باطل کنید، دیگر این محدودیت اعمال نمیشود.