بر اساس این ماده، در قراردادها و تعهداتی که موضوع ماده ۱۳۰۶ قانون مدنی هستند (مانند تعهداتی که ارزش آنها بیش از پانصد تومان است یا مدتدار هستند)، اگر کسی ادعا کند که تعهد خود را انجام داده یا به هر شکلی از آن رها شده است، نمیتواند فقط با آوردن شاهد حرف خود را ثابت کند. یعنی برای اثبات این ادعا باید دلیل کتبی مثل سند یا اقرار داشته باشد و صرف شهادت شهود کافی نیست. این حکم برای جلوگیری از سوءاستفاده و اختلافات در تعهدات مهم وضع شده بود. البته این ماده در اصلاحات سالهای ۱۳۶۱ و ۱۳۷۰ بهطور کامل از قانون مدنی حذف شده است. بنابراین در حال حاضر، برای اثبات انجام تعهد یا برائت از آن، نیازی به رعایت این محدودیت نیست و هر نوع دلیل از جمله شهادت میتواند مورد استناد قرار گیرد. البته دادگاه در ارزشگذاری ادله آزادی عمل دارد و ممکن است شهادت را بهتنهایی کافی نداند.