گاهی ممکن است کسی یک تعهدی را بپذیرد اما امضای خود را پای همان برگه تعهد نگذارد و آن را در برگهای جداگانه بنویسد. در این حالت اگر آن برگه جداگانه به وضوح مشخص کند که امضا به کدام تعهد یا معامله اشاره دارد، آن تعهد علیه امضاکننده قابل استناد و اثبات خواهد بود. به عبارت دیگر، صرف جدابودن محل امضا از متن تعهد باعث بیاعتباری سند نمیشود، مشروط بر اینکه ارتباط میان آنها در نوشته تصریح شده باشد. این حکم برای جلوگیری از سوءاستفادههای احتمالی وضع شده است. اگر کسی در برگهای جدا امضا کند اما در آن برگه اشاره نکند که امضایش مربوط به کدام قرارداد یا تعهد است، آن امضا به تنهایی علیه او دلیل محسوب نمیشود. بنابراین برای اینکه امضای جداگانه بار حقوقی داشته باشد، باید در همان برگه امضا مشخص شود که به کدام معامله یا تعهد تعلق دارد. در عمل، این ماده بیشتر در مواردی کاربرد دارد که طرفین یک قرارداد، تعهدنامه اصلی را در یک برگه تنظیم میکنند اما امضا یا مهر خود را در برگهای الحاقی یا جداگانه درج مینمایند. دادگاهها در صورت وجود تصریح کافی در برگه امضا، آن را به عنوان دلیل علیه امضاکننده میپذیرند و نیازی به امضای مستقیم زیر متن تعهد نیست.