فرض کنید در یک سند رسمی، اشتباهی رخ داده است، مثلاً نام یکی از طرفین اشتباه نوشته شده یا مبلغ معامله نادرست قید شده است. این ماده میگوید که چنین اشتباهی اگر در محتویات سند باشد، تا زمانی که یکی از این سه شرط محقق نشود، سند همچنان به قوت خود باقی است و آن اشتباه تأثیری در اعتبار سند ندارد. شرط اول این است که خود شخصی که امضا کرده، یعنی طرف قرارداد، به صراحت بطلان آن قسمت از سند را بپذیرد و امضا کند. شرط دوم این است که طرف مقابل بدون نیاز به اثبات در دادگاه، بطلان آن بخش از سند را قبول کند. شرط سوم هم این است که بطلان مطلب در دادگاه به اثبات برسد. در هر یک از این سه حالت، آن بخش از سند که باطل اعلام شده، بیاعتبار میشود و دیگر نمیتوان به آن استناد کرد.