فرض کنید سندی مثل یک چک یا قولنامه در دست شخصی است که آن را به عنوان مدرک ارائه میدهد. اگر در پشت یا حاشیه همان سند، نوشتهای وجود داشته باشد که نشان دهد سند دیگر اعتبار ندارد یا بخشی از آن باطل شده است، طبق قانون آن نوشته معتبر شناخته میشود. مثلاً شخصی پشت چک بنویسد «این چک بابت فلان بدهی بوده و پرداخت شده» یا روی قولنامه خط بکشد و بنویسد «فسخ شد». در این موارد، حتی اگر آن نوشته تاریخ و امضا نداشته باشد یا با خط زدن از بین رفته باشد، باز هم اعتبار دارد و سند اصلی قابل استناد نیست. این حکم قانون برای جلوگیری از سوءاستفاده وضع شده است. یعنی شخصی که سند در دست اوست، نمیتواند ادعا کند از مندرجات روی سند بیخبر بوده یا آن نوشتهها را قبول ندارد. چون خودش سند را نگه داشته و فرض بر این است که از وجود آن نوشتهها مطلع بوده. بنابراین اگر چنین مندرجاتی روی سند باشد، برای اثبات بیاعتباری یا بطلان سند کافی است و نیازی به دلیل دیگری نیست. در عمل، این ماده به ویژه در دعاوی مربوط به اسناد عادی مثل چک، سفته و قراردادهای خصوصی کاربرد دارد. اگر در دعوایی طرف مقابل مدعی شود که سند به هر دلیلی بیاعتبار شده، و روی خود سند نشانهای از این بیاعتباری وجود داشته باشد (حتی بدون امضا)، دادگاه آن نشانه را میپذیرد و سند را معتبر نمیداند.