این حکم ناظر به وضعیتی است که یک تاجر یا شرکت بازرگانی از دفاتر تجاری خود علیه شخص دیگری استفاده میکند. در چنین حالتی، دفاتر مزبور به نفع صاحبشان دلیل محسوب نمیشوند، یعنی نمیتوان صرفاً با استناد به نوشتههای داخل دفتر خود علیه دیگری ادعایی اثبات کرد. اما برعکس، همان دفاتر اگر علیه خود تاجر به کار گرفته شوند، سندیت کامل دارند و علیه او قابل استناد هستند. مفهوم عملی ماده این است که دفاتر تجاری یک تاجر در دعوایی که او علیه دیگری مطرح میکند، ارزش اثباتی مستقل ندارند؛ ولی طرف مقابل دعوا یا شخص ثالث میتواند برای اثبات حق خود به آن دفاتر استناد کند و دادگاه نیز آن را بهعنوان دلیل میپذیرد. این قاعده تضمینی برای درستی و نظم دفاتر تجاری است، زیرا تاجر میداند هرچه در دفتر خود ثبت کند ممکن است علیه او استفاده شود. گفتنی است که سندیت دفاتر تجاری علیه صاحب آن مشروط به شرایطی مانند رعایت مقررات مربوط به ثبت و نگهداری دفاتر است و چنانچه دفاتر مطابق قانون تنظیم نشده باشند، ممکن است اعتبار خود را از دست بدهند.