این ماده به ارزش دفاتر تجاری به عنوان مدرک در دعواهای میان تاجران میپردازد. اگر دو تاجر با هم اختلاف مالی داشته باشند و این اختلاف ناشی از حسابهای تجاری و دادوستدهای بازرگانی میانشان باشد، دفاتر تجاری یکی از آنها میتواند در دادگاه به عنوان سند و دلیل پذیرفته شود. منظور از دفاتر تجاری، همان دفاتری است که قانون تجارت برای ثبت معاملات و حسابهای بازرگانی الزامی کرده است. شرط مهم استفاده از این دفاتر به عنوان مدرک این است که خود آن دفاتر مطابق با قانون تجارت تنظیم شده باشند. یعنی تاجر باید دفاتر خود را به موقع، منظم و بر اساس قواعد قانونی پر کرده باشد. اگر دفاتر نواقصی داشته باشند یا بر خلاف قانون تنظیم شده باشند، دیگر نمیتوان در دعوای با تاجر دیگر به آنها استناد کرد. در عمل، این ماده به تاجرانی که حسابهایشان را درست ثبت میکنند یک مزیت قانونی میدهد. چون اگر با تاجر دیگری اختلاف پیدا کنند و دعوا به دادگاه بکشد، میتوانند از دفاتر قانونی خود به عنوان دلیل استفاده کنند. اما تاجری که دفاتر خود را درست تنظیم نکرده، از این امکان محروم میماند.