اگر سندی در خارج از ایران تنظیم شده باشد، دادگاههای ایران آن را معتبر میدانند به شرطی که چهار شرط زیر همگی رعایت شده باشد: نخست، آن سند در کشوری که تنظیم شده باطل یا بیاعتبار نشده باشد. دوم، محتوای سند با قوانین ایران درباره نظم عمومی یا اخلاق حسنه تضاد نداشته باشد. سوم، کشوری که سند در آن تنظیم شده نیز اسناد تنظیمشده در ایران را به رسمیت بشناسد؛ این قانون در واقع قاعده «رفتار متقابل» را اجرا میکند. چهارم، سند حتماً توسط سفارت یا کنسولگری ایران در آن کشور خارجی، یا توسط سفارت یا کنسولگری همان کشور در ایران تأیید شده باشد که مطابق قوانین محلی تنظیم شده است. در عمل، این ماده به این معناست که برای استفاده از یک سند خارجی در دادگاه ایران، باید هم از نظر شکلی (تأیید کنسولی) و هم از نظر محتوایی (مغایرت نداشتن با نظم عمومی و اخلاق حسنه) شرایط لازم را داشته باشد. همچنین قانون ایران تنها در صورتی اسناد خارجی را معتبر میداند که آن کشور نیز با اسناد ایرانی به همین شکل رفتار کند.