این ماده دربارهٔ اسنادی است که توسط یک مأمور رسمی مثل دفتردار اسناد رسمی نوشته شده، اما آن مأمور یا اجازهٔ قانونی برای تنظیم آن نوع سند را نداشته یا تشریفات قانونی مثل تشریفات ثبت را رعایت نکرده است. در چنین حالتی، اگر سند امضا یا مهر طرفین را داشته باشد، دیگر سند رسمی محسوب نمیشود و اعتبار یک سند عادی را پیدا میکند. یعنی برای اثبات آن در دادگاه باید مثل هر سند عادی عمل کرد و نمیتوان به اعتبار رسمی آن تکیه کرد.