اگر یک سند رسمی یا سندی که در حکم سند رسمی است (مثل برخی اسناد ثبتشده در دفترخانه) وجود داشته باشد، طرف مقابل دعوا نمیتواند صرفاً بگوید «من قبول ندارم» یا «شک دارم درست باشد». قانون چنین انکار یا تردیدی را نمیپذیرد. اما این به معنای بسته شدن راه نیست: آن شخص میتواند ادعا کند که سند جعلی است – یعنی اصلاً از سوی فردی که به نام اوست تنظیم نشده یا محتوایش دستکاری شده – یا ثابت کند که سند به یکی از دلایل قانونی مثل ابطال، فسخ یا انقضای مدت اعتبار، دیگر معتبر نیست. در عمل، بار اثبات جعلیت یا بیاعتباری بر عهده مدعی است و باید دلایل محکمهپسند ارائه دهد. این ماده تضمین میکند که اسناد رسمی تا وقتی جعلی بودن یا بیاعتباری شان ثابت نشده، در دادگاه معتبر تلقی شوند و کسی نتواند با یک انکار ساده اعتبار آنها را زیر سوال ببرد.