سند عادی که به امضای طرفین رسیده است، در دو حالت همان قدرت اثباتی سند رسمی را پیدا میکند و برای خود طرفین، ورثه و کسانی که جانشین قانونی آنها هستند الزامآور میشود. حالت اول وقتی است که شخصی که سند علیه او ارائه شده، اعتراف کند که سند توسط فردی که به او نسبت داده شده (مثلاً خود شخص یا نمایندهاش) صادر شده است. حالت دوم زمانی است که در دادگاه ثابت شود کسی که سند را انکار کرده یا در درستی آن تردید داشته، واقعاً آن را امضا یا مهر کرده است. در این دو مورد، سند عادی از نظر اعتبار و قابلیت استناد در برابر اشخاص یادشده، مانند سند رسمی محسوب میشود. این بدان معناست که برای اثبات مفاد آن نیازی به تشریفات خاص یا ادله دیگر نیست و دادگاه آن را معتبر میپندارد، مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. البته این اعتبار محدود به طرفین و وراث و قائممقامان آنهاست و نسبت به اشخاص ثالث جاری نیست.