وقتی سندی توسط اداره ثبت اسناد یا دفترخانه تنظیم بشه، بهش میگن سند رسمی. این سند برای کسانی که خودشون اون رو امضا کردن، برای وارثاشون و برای کسی که بهجاشون قرار میگیره (مثل خریدار ملک یا قائممقام قانونی) کاملاً معتبر و لازمالاجراست. یعنی هیچکس نمیتونه ادعا کنه که این سند برای اونا اعتبار نداره. اما این اعتبار در مورد اشخاص ثالث - یعنی کسانی که در تنظیم سند نقشی نداشتن و طرف قرارداد نیستن - بهطور پیشفرض جاری نیست. قانون فقط در موارد خاصی مشخص کرده که سند رسمی میتونه برای این اشخاص هم اثر داشته باشه. برای نمونه، وقتی سند رسمی مالکیت کسی رو نشون بده، در برابر دیگران هم قابل استناده مگر اینکه خلافش ثابت بشه. پس خلاصه اینکه سند رسمی برای طرفین سند و جانشینان اونها حجت محسوب میشه، اما برای بینفعان تنها در صورتی معتبره که قانون صراحتاً بهش اشاره کرده باشه. این تفکیک واسه حفظ حقوق کساییه که خودشون در تنظیم سند شرکت نداشتن.