هر نوشتهای که در دفاتر رسمی ثبت نشده باشد یا مأمور رسمی آن را تنظیم نکرده باشد، سند عادی محسوب میشود. برای نمونه، یک قرارداد دستنویس میان دو نفر یا یک چک معمولی که در بانک ثبت رسمی نشده، در دسته اسناد عادی جای میگیرد. نکته اصلی در تفاوت این اسناد با اسناد رسمی است: اگر طرف مقابل منکر سند عادی شود، امضای روی آن باید اثبات گردد و بار اثبات بر عهده کسی است که به آن استناد میکند. در مقابل، اسناد رسمی بدون نیاز به اثبات، معتبر تلقی میشوند. بنابراین، اسناد عادی قدرت اثباتی کمتری دارند و ممکن است در دعاوی حقوقی با چالشهای بیشتری روبرو شوند.